Hans en Marcelle Sträter voelen zich bevoorrecht

Ooit was hier het washuis gevestigd van het klooster van de Paters van het Heilig Hart. Sinds september 2007 resideren dr. Hans Sträter, internist in ruste, en zijn van oorsprong Belgische vrouw Marcelle (86) er. Hun hondje Skip staat te kwispelstaarten bij de deur.

"Vanuit ons appartement heb je een geweldig uitzicht op de Kasteelruïne. Als 's avonds de verlichting aangaat, baden de kasteelresten in een prachtige oranje gloed. 's Zomers zitten we hier vaak met z'n tweetjes op ons terras te genieten van het uitzicht. Ja, wij voelen ons hier thuis."

In mei hopen ze bij leven en welzijn hun 62-jarig (!) huwelijksfeest te vieren. In al die jaren heeft het echtpaar Sträter veel lief en leed gedeeld. Hans Sträter, geboren in Maastricht, vloog al jong uit. "Mijn vader was een van de vier huisartsen in Maastricht aan het begin van de 20e eeuw. Ik ging in 1935 in Amsterdam geneeskunde studeren en ben in Groningen gepromoveerd. Ik ben tijdens mijn werkzame leven geneesheer-directeur geweest van het streekziekenhuis in Winterswijk.

Ja, die had je toen nog. Zo'n drie jaar geleden kwamen we tot de conclusie dat we onze oude woonboerderij, vlak buiten Winterswijk, moesten verruilen voor een verzorgingstehuis. Mijn vrouw werd slecht ter been en kon het huishouden niet meer aan. We hadden daar een tuin van 2 hectare. Ik deed er twee uur over om het gras te maaien. Het werd allemaal wat teveel voor ons. Met pijn in het hart zijn we er vertrokken. We hadden er per slot van rekening 47 jaar gewoond." Een nichtje uit Maastricht tipte het echtpaar over ECR Domaine Cauberg in Valkenburg. Marcelle Sträter vertelt met een twinkeling in haar ogen: "Toen we het appartement kwamen bezichtigen, waren we meteen verkocht. De formule sprak ons ook aan: optimale privacy en zorg op afroep beschikbaar. Het personeel hier is allervriendelijkst, heel attent en zorgzaam. Het eten is uitmuntend.

Pas heb ik nog een griepje gehad. Dan brengen ze de maaltijden gewoon naar ons appartement. Geen punt. Maar normaal gesproken eten we altijd beneden in het restaurant."

Lot uit loterij

Hans Sträter vult aan: "Voor ons is dit echt een lot uit de loterij. Als ik door de gangen van Domaine Cauberg loop met een losse schoenveter, dan knoopt het personeel die meteen vast. Ik ben gelukkig wel nog goed ter been en wandel elke dag minimaal een half uur met ons hondje Skip. Ons hondje is de lieveling van de woonzorgvoorziening. Iedereen vindt Skip even lief en is dol op haar. Dankzij Skip hebben we ook meteen aanspraak. Nee, je hoeft hier echt niet te vereenzamen. Ze organiseren hier van alles voor de mensen. We zijn al met medebewoners op bezoek geweest in Bokrijk en het Bonnefantenmuseum.

Hans en Marcelle Sträter voelen zich bevoorrecht in hun nieuwe woonomgeving aan de voet van de Cauberg, zoveel is wel duidelijk. Zij wilden per se bij elkaar blijven en in die behoefte voorziet ECR Domaine Cauberg optimaal. "Naast slecht ter been is mijn vrouw ook enigszins aan het dementeren", vertelt de voormalige internist tot slot. "Het alternatief was geweest dat mijn vrouw in een verzorgingstehuis was opgenomen en ik alleen was achtergebleven. Nou, daar voelden we allebei niets voor. Gelukkig kwam dit voorbij en kunnen we nu met z'n tweetjes van onze oude dag genieten."